นิทานผี
ผีกระหังกับคำสาปแห่งป่าลึก
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในหมู่บ้านเล็ก ๆ กลางป่า มีชายหนุ่มชื่อ "ขุนทิด" เขาเป็นคนรักสงบและขยันขันแข็ง แต่กลับมีนิสัยชอบทดลองวิชาอาคม ขุนทิดได้แอบเรียนคาถาจากตำราเก่าของอาจารย์หมอผีในหมู่บ้าน หวังจะมีพลังพิเศษเหนือคนอื่น
วันหนึ่ง ขุนทิดลักลอบนำคาถาต้องห้ามมาใช้ เขาทำพิธีลึกลับในยามค่ำคืน หวังให้ตนเองสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้ แต่เขากลับพลาดท่องคาถาผิดไป ผลที่ได้คือคำสาปอันเลวร้าย—เขากลายร่างเป็น "ผีกระหัง" มีปีกเป็นกระด้งไม้ และใช้สากตำข้าวเป็นอาวุธ
คืนแรกที่กลายร่าง ขุนทิดรู้สึกถึงพลังอันมหาศาล เขาสามารถบินไปทั่วหมู่บ้าน แอบขโมยอาหารจากชาวบ้านโดยไม่มีใครเห็น แต่เมื่อรุ่งเช้า เขากลับคืนร่างเป็นคนและรู้สึกอ่อนล้าเหมือนสูญเสียพลังชีวิตไปทีละน้อย
คืนแล้วคืนเล่า ขุนทิดออกอาละวาดไปทั่วหมู่บ้าน ผู้คนเริ่มสังเกตเห็นร่องรอยของสิ่งลี้ลับ ทั้งรอยเท้าบนหลังคาและเสียงปีกกระพือกลางดึก เมื่อข่าวลือแพร่สะพัดไปถึงหลวงตาในวัด ท่านจึงทำพิธีอันเชิญดวงวิญญาณแห่งป่ามาช่วยสะกดวิญญาณของกระหัง
คืนหนึ่ง ขณะที่ขุนทิดกำลังบินไปขโมยอาหาร เขาได้ยินเสียงสวดมนต์ดังมาจากวัด แสงสว่างจากพระเครื่องศักดิ์สิทธิ์ส่องประกายออกมา เมื่อร่างของเขาโดนแสงนั้น พลังของผีกระหังเริ่มเสื่อมลง ขุนทิดตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง
หลวงตาเดินมาหาเขาแล้วกล่าวว่า
"เจ้ากระทำผิดไปแล้ว แต่ยังพอมีทางแก้ กลับตัวซะ ละเว้นจากมนต์ดำ แล้วเจ้าอาจพ้นจากคำสาปนี้"
ขุนทิดน้ำตาไหล รู้สึกผิดกับสิ่งที่ตนเองทำลงไป เขาสำนึกผิดและขอให้หลวงตาช่วย หลวงตาจึงทำพิธีลบล้างคำสาปให้ แต่มีเงื่อนไขว่า ขุนทิดต้องถือศีลและบำเพ็ญเพียรเป็นเวลาสามปี
หลังจากนั้น ขุนทิดบวชเป็นพระ และตั้งมั่นในการปฏิบัติธรรม จนคำสาปค่อย ๆ จางหายไป และไม่มีผีกระหังออกอาละวาดอีกเลย
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า:
ความโลภและความหลงใหลในอำนาจอาจนำมาซึ่งหายนะ หากไม่ยับยั้งชั่งใจ เราอาจต้องเผชิญผลของการกระทำอย่างที่คาดไม่ถึง
**ผีตานี – วิญญาณสาวในต้นกล้วยตานี**
ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่กลางป่าลึก มีต้นกล้วยตานียักษ์ต้นหนึ่งตั้งอยู่ข้างๆ คลองน้ำใสสะอาด ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างก็รู้จักต้นกล้วยต้นนี้ดี และมักจะหลีกเลี่ยงการเข้าใกล้มันในยามค่ำคืน เพราะพวกเขาเชื่อว่ามันคือที่สิงสถิตของ "ผีตานี" วิญญาณสาวที่ตายในอดีตและสิงสู่ต้นกล้วยนั้นมานานหลายสิบปี
เรื่องราวของผีตานีเริ่มต้นจากหญิงสาวคนหนึ่งชื่อว่า "ตานี" เธอเป็นสาวสวยแห่งหมู่บ้าน ที่ใครๆ ต่างก็หลงรัก ด้วยความงามที่เปล่งประกายและความใจดีของเธอ แต่โชคร้ายในวันหนึ่ง เมื่อเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด หญิงสาวตกหลุมรักชายหนุ่มจากหมู่บ้านอื่น แต่เรื่องราวของความรักนั้นกลับจบลงด้วยความเศร้า เพราะชายหนุ่มได้ทิ้งเธอไปอย่างไม่ทันตั้งตัว
เสียใจอย่างสุดขีด ตานีหนีออกจากหมู่บ้านไปด้วยใจที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอเดินไปจนถึงต้นกล้วยตานีที่เคยอยู่ในหมู่บ้านและนั่งร้องไห้อยู่ใต้นั้น ด้วยความโศกเศร้า จนกระทั่งหมดแรง และเสียชีวิตไปในที่สุด ร่างของเธอถูกพัดพาไปตามน้ำ แต่จิตวิญญาณของเธอกลับไม่สามารถไปยังโลกหน้าที่สงบสุขได้ เธอจึงสิงสู่ต้นกล้วยตานีเพื่อรอการปลดปล่อย
ตั้งแต่นั้นมา ผีตานีก็เริ่มปรากฏตัวให้ชาวบ้านเห็นในยามค่ำคืน เธอมักปรากฏในชุดไทยสีขาวลายละเอียด สวมผ้าคลุมศีรษะ สวยงามและสง่างาม แต่มักจะมีท่าทางเศร้าโศกเสมอ บางครั้งเธอจะยืนอยู่ข้างๆ ต้นกล้วยตานี สายตาของเธอจ้องมองไปในความมืดเหมือนกับว่ากำลังรอคอยใครบางคน หรือบางครั้งก็ปรากฏตัวใกล้คลองน้ำ ให้เห็นในลักษณะเงาที่จางๆ ก่อนที่จะหายไปในความมืด
ชาวบ้านในหมู่บ้านมักจะเล่าขานถึงเธอว่า หากใครเห็นผีตานีในยามค่ำคืนแล้วไม่แสดงความเคารพ อาจจะต้องประสบกับความโชคร้าย แต่หากมีการขอโทษและขอให้เธอไปสู่สุคติ เธอจะมีท่าทางอ่อนโยนและค่อยๆ เลือนหายไปอย่างเงียบๆ
แม้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ผีตานีก็ยังคงเป็นหนึ่งในตำนานที่ชาวบ้านเล่าขานกันต่อไป และต้นกล้วยตานียักษ์ยังคงตั้งอยู่ที่เดิม ไม่เคยมีใครกล้าเข้าใกล้ในยามกลางคืนอีกเลย...
แชทGPT
คุณพูดว่า:
แต่งนิทานเรื่องผีพราย** – วิญญาณผู้หญิงที่ตายตามปกติ มักจะมาความต้องการของอินเทอร์เฟซพร้อมสร้างรูปภาพผีพายหวานยิ้มๆ
2/2
ChatGPT เป็นกลุ่ม:
ผีพราย – วิญญาณหญิงที่ตายในวันนั้น
ในหมู่บ้านเล็กๆ ใกล้กับจุดชมวิว มีเรื่องเล่าขานมานานเกี่ยวกับ "ผีพราย" วิญญาณของผู้มีอำนาจลับที่มักจะเกิดขึ้นในคืนที่มืดมิดมักจะใดๆที่หมู่บ้านนั้นเงียบสงัดและแม่น้ำก็หลับไหลเพลียผีพรายมักจะพบได้ในบางครั้งที่ยิ้มหวานๆ ให้กับผู้ที่เห็นและในบางครั้งภาพจะทำให้ผู้คนรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจเหมือนเธอไม่ได้มาทำร้ายใครเลย
หลายๆ คนเล่าว่าในวันหนึ่งที่สายน้ำเชี่ยวกราดตำนานอย่างหนึ่งได้ออกไปตักน้ำจากแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวแต่น่าเสียดายที่เธอลื่นตกลงไปเพดานและถูกกระแสน้ำพัดพาไปจนหมดสติอีกครั้งพบเธออีกครั้งพบว่าเธอจมน้ำตายไปแล้วและวิญญาณของเธอลื่นล้มจากที่นั้นได้
คืนนี้เล่าอีกครั้งว่ามันอบอุ่นในผืนน้ำ บางครั้งยิ้มหวานๆ ด้วยการอ้างตาที่ให้กำลังใจเหมือนการร้องเพลงอย่างเป็นทางการที่เธอจะล่องลอยผ่านแม่น้ำที่เธอกำลังเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง แต่ทุกครั้งที่เธอเชื่อจะมืดลงท้องน้ำจะพิจารณาและอากาศจะจะพูดถึงและอากาศจะ...
หมู่บ้านผู้คนมักจะเตือนให้ระวังให้ดีระวังผีพรายในคืนที่อากาศเย็นและมืดมิดเพราะส่วนมากส่วนใหญ่ที่ผีพรายอาจทำให้จิตใจของเราเป็นสัญญาณที่น่าสงสัยและไม่สนับสนุน แต่บางคนก็บอกว่าผีพรายอาจจะมาถึงพรแก่ผู้ที่เธอเห็นเป็นครั้งแรกทราบถึงการทำนายที่จะเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ส่วนใหญ่ผีพรายมักจะเป็นตำนานที่เล่าสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบันและความเชื่อของผู้คนในหมู่บ้านและความเชื่อที่ยากจะลบตามจากความเชื่อ
**นิทานเรื่องผีเปรต**
ในหมู่บ้านหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมป่า มีเด็กชายคนหนึ่งชื่อ "น้องฟ้า" เขาเป็นเด็กที่มีนิสัยขี้เล่นและมักจะออกไปสำรวจในป่าใกล้บ้านเสมอ วันหนึ่ง น้องฟ้าตัดสินใจไปเล่นที่ป่าใหญ่ที่ไม่มีใครกล้าเข้าไป เพราะทุกคนในหมู่บ้านบอกว่าเป็นที่อยู่ของ "ผีเปรต" ซึ่งเป็นวิญญาณของผู้ที่ทำบาปหนักในชีวิตที่ผ่านมา ต้องถูกลงโทษให้หิวโหยตลอดกาล
น้องฟ้าสนใจเรื่องเล่าของผีเปรตมากจนไม่สามารถทนทานต่อความสงสัยได้ เขาจึงเก็บเสบียงอาหารเล็กน้อยและเดินเข้าไปในป่าลึก เพื่อที่จะพิสูจน์ว่าเรื่องเล่าเหล่านั้นเป็นแค่ความกลัวที่ไม่มีมูลความจริง
เมื่อเดินไปในป่าจนลึกเข้าไป น้องฟ้าก็เริ่มรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ปกติ เขาได้ยินเสียงกระหืดกระหอบเหมือนคนหิวโหย และเสียงนั้นก็ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนเขามองเห็นเงาร่างหนึ่งที่เดินโซเซอยู่ในความมืด มันมีร่างกายผอมแห้งและท้องที่ยืดออกมาอย่างน่าสลด มันคือ "ผีเปรต" ที่ทุกคนในหมู่บ้านพูดถึง
ผีเปรตหันมามองน้องฟ้าและพูดด้วยเสียงแหบแห้งว่า "เด็กน้อย... ฉันหิวโหยมากเหลือเกิน... หิวจนไม่มีแรงจะพูด แต่ไม่มีใครช่วยฉันได้เลย"
น้องฟ้ารู้สึกใจหายและตกใจมาก แต่เขาก็อดสงสารไม่ได้ เขาถามผีเปรตว่า “ทำไมท่านต้องหิวโหยขนาดนี้?”
ผีเปรตตอบว่า “เพราะในชีวิตที่ผ่านมา ฉันทำบาปมากมาย ทำให้ต้องถูกลงโทษให้หิวโหยตลอดไป ไม่ว่าจะมีอาหารแค่ไหนก็ไม่สามารถกินได้ เพราะท้องของฉันเต็มไปด้วยความทุกข์และความผิดพลาดในอดีต”
น้องฟ้ารู้สึกเศร้าใจและอยากช่วยผีเปรต แต่เขาก็รู้ดีว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นเป็นผลของการกระทำในอดีตของผีเปรตเอง จึงไม่สามารถช่วยอะไรได้ น้องฟ้าได้แต่ยืนมองอย่างสงสารและพูดว่า “ขอโทษครับ ผมไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย แต่ผมหวังว่าท่านจะได้พบทางออกจากความทุกข์นี้ในสักวันหนึ่ง”
หลังจากนั้น น้องฟ้าก็วิ่งกลับไปที่บ้านด้วยความกลัวและสัญญากับตัวเองว่าจะไม่เข้าไปในป่านั้นอีก เพราะเขารู้ดีว่าบาปและการทำผิดนั้นมีผลตามมาทุกอย่าง แม้แต่ผีเปรตก็ยังต้องรับผลของการกระทำในอดีต
บทเรียนจากเรื่องนี้คือ การทำความดีในชีวิตนี้จะช่วยให้เราไม่ต้องเผชิญกับผลกรรมในชาติต่อไป และการทำบุญและสำนึกในความผิดพลาดจะช่วยให้เราได้หลีกเลี่ยงการลงโทษจากความผิดในอดีต
นิทานผีเปรต
ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ทั่วไปที่มักจะพบท่ามกลางป่าลึกมีหลายคนเข้ามามีบทบาท "น้องพลอย" ชอบไปเล่นทุกวันเพื่อเก็บดอกไม้และผลไม้ต่าง ๆ สักวันหนึ่งลูกพลอยมักจะแปลก ๆ มาจากที่ไกล ๆ เป็นพิเศษเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือเธอสามารถทนความสงสัยได้เข้าสู่ระบบตามเสียงนั้นส่วนใหญ่เป็นต้นไม้ใหญ่ระบบ
ที่นี่เธอเห็นสิ่งที่ทำให้ใจเธอเต้นแรงคือ "ผีตเปร" อย่างมากวิญญาณที่ได้รับการลงโทษจากการทำบาปอย่างร้ายแรงในชาติก่อนที่จะมีร่างกายผอมแห้งและท้องขยายใหญ่จนเหมือนจะระเบิดแต่กลับมีคอที่สั้นมากจนสามารถกินอะไรได้เลย
พูดอย่างแหบแห้งว่า “ฉันเคยทำบาปมากมายในลำไส้ต้องถูกลงโทษให้หิวอีกครั้ง ใจของฉันยังอยากอาหารน้ำ แต่ไม่มีอะไรให้กิน”
น้องพลอยตกใจและรู้สึกว่าเธอไม่ได้รู้ว่าเพราะรู้ดีว่าไม่มีวิธีใดที่ช่วยให้ผีเพรตจากการลงโทษของเธอได้จึงได้แต่พร่ำร้องขอโทษอย่างถูกต้องช่วยเหลือได้
เราจะวิ่งไปที่น้องพลอยก็รีบวิ่งไปที่บ้านหลายๆ ความรู้สึกเศร้าโศกในใจ และจากส่วนประกอบไปส่วนใหญ่ไม่เคยมีป่านั้นอีกเลย และทุกครั้งที่เธอพบกับต้นไม้ใหญ่เธอจะพบแหบแห้งของผีเปรตคอยติดตามในหู
บทเรียนจากเรื่องนี้คือความสำเร็จในชีวิตที่จะนำไปสู่การลงโทษในชาติหน้าและที่ชีวิตด้วยการมองเห็นและทำบุญเพื่อสะสมคุณงามความดีไว้เสมอ
เรื่องผีปอบ
ในหมู่บ้านชาวประมงที่บริเวณเขตภูเขาสูงมีเรื่องเล่าขานกันมาแต่โบราณว่าภายในหมู่บ้านนี้มีผีปอบตามปกติผีปอบเป็นวิญญาณที่สังเกตดูคล้ายมนุษย์แต่มีรูปร่างและแอบแฝงบางส่วนของคนที่สามารถดูดพลังชีวิตของคนที่ออกมาแจ้งเตือนได้อย่างทันท่วงทีในเวลากลางคืน
ในหมู่บ้านจะมีชื่อ "น้องมิน" ที่เห็นได้ชัดในบางส่วนป่ากลาง น้องมินมินเป็นเด็กที่ระบบควบคุมและไม่เคยเชื่อเรื่องนี้กับผีปอบที่ผู้ใหญ่พูดถึงกัน แต่คืนหนึ่งเมื่อน้องมินเดินกลับจากสมุนไพรที่เธอเริ่มรู้สึกและไม่ต้องเริ่มรู้สึกหนักและรสชาติเหมือนมีเข้ามาคุกคาม
เมื่อถึงบ้านน้องมินเกือบจะต้องมีมาคอยดูอยู่เงียบๆ สักพักนั้นเอง น้องมินเห็นเงาผีปอบเข้ามาในมุมห้อง ทันทีที่มันเห็นน้องมินเริ่มพยายามมากขึ้นใกล้และต้องการเนื้อหาบางอย่าง
น้องมินตกใจและวิ่งไปที่ห้องเก็บของในบ้านเธอไม่รู้จนต้องดีอีกครั้งที่ผู้เฒ่าผู้แก่เคยบอกไว้ว่าตำนานเจอผีปอบต้องใช้ "น้ำมนต์" และ "ใบหญ้าเสน่ห์" มาปิดประตูบ้านเพื่อสืบทอดผีเข้ามาได้
น้องรีบนาทีที่เธอเอาน้ำมนต์มาฉีดที่ประตูบ้านและนำใบหญ้าเสน่ห์มาวางบริเวณจุดร้อนของเธอโดยที่ผีปอบอาจจะเข้ามาได้น้องมินได้แต่ยืนมองมันจากที่ไกลๆ จนกระทั่งมันหายไปในความมืด
การศึกษาน้องใหม่เรียนรู้ถึงอันตรายของผีปอบ และรู้ว่าแจ้งให้ทราบล่วงหน้าโดยไม่ต้องแจ้งให้ทราบว่าเธอได้ช่วยเหลือประชาชนจากผีปอบนั้นเองหมู่บ้านและให้กลับมามีความสงบอีกครั้ง
คำเตือนจากเรื่องนี้คือเราจะพูดถึงในสิ่งที่เราให้ความสำคัญ และแจ้งเตือนเลยจากผู้ใหญ่และประเพณีที่ส่งต่อกันมาเพราะมักจะช่วยเราให้หลีกเลี่ยงอันตรายที่ไม่น่า
**นิทานเรื่องผีปอบ**
ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในเขตภูเขาสูง มีเรื่องเล่าขานกันมาแต่โบราณว่า ภายในหมู่บ้านนี้มีผีปอบอาศัยอยู่ ผีปอบเป็นวิญญาณที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่สามารถเปลี่ยนรูปร่างและแอบเข้าไปในร่างของคนได้ เพื่อดูดกินพลังชีวิตของคนที่ไม่ทันระวัง โดยเฉพาะในช่วงกลางคืน
ในหมู่บ้านนั้นมีเด็กสาวชื่อ "น้องมิน" ที่อาศัยอยู่กับครอบครัวในกระท่อมกลางป่า น้องมินเป็นเด็กที่กล้าหาญและไม่เคยเชื่อในเรื่องผีปอบที่ผู้ใหญ่พูดถึงกัน แต่คืนหนึ่ง เมื่อน้องมินเดินกลับจากการเก็บสมุนไพรในป่า เธอเริ่มรู้สึกแปลกๆ ร่างกายของเธอเริ่มรู้สึกหนักและอ่อนแอเหมือนมีอะไรบางอย่างเข้ามาคุกคาม
เมื่อถึงบ้าน น้องมินรู้สึกเหมือนมีคนมาคอยเฝ้าดูอยู่เงียบๆ ภายในบ้านนั้นเอง น้องมินเห็นเงาผีปอบยืนอยู่ในมุมหนึ่งของห้อง ทันทีที่มันเห็นน้องมิน มันเริ่มพยายามเข้าไปใกล้และต้องการสิงร่างของเธอ
น้องมินตกใจและวิ่งหนีไปที่ห้องเก็บของในบ้าน เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี จนกระทั่งจำได้ว่าผู้เฒ่าผู้แก่เคยบอกไว้ว่า ถ้าเจอผีปอบต้องใช้ "น้ำมนต์" และ "ใบหญ้าเสน่ห์" มาปิดประตูบ้านเพื่อป้องกันไม่ให้ผีเข้ามาได้
น้องมินรีบทำตามคำแนะนำ เธอเอาน้ำมนต์มาฉีดที่ประตูบ้านและนำใบหญ้าเสน่ห์มาวางรอบๆ หัวของเธอ โดยที่ผีปอบไม่สามารถเข้ามาได้ น้องมินได้แต่ยืนมองมันจากที่ไกลๆ จนกระทั่งมันหายไปในความมืด
หลังจากนั้น น้องมินได้เรียนรู้ถึงอันตรายของผีปอบ และรู้ว่าไม่ควรประมาทในสิ่งที่ไม่สามารถมองเห็นได้ ในวันที่เธอได้ช่วยเหลือชาวบ้านจากผีปอบนั้นเอง หมู่บ้านก็เริ่มกลับมามีความสงบสุขอีกครั้ง
บทเรียนจากเรื่องนี้คือ เราควรจะระมัดระวังในสิ่งที่เราไม่เข้าใจ และไม่ควรละเลยคำเตือนจากผู้ใหญ่และประเพณีที่ถูกส่งต่อกันมา เพราะบางครั้งมันอาจจะช่วยเราให้หลีกเลี่ยงอันตรายที่ไม่คาดคิด.
ผีแม่ม่าย
ณ หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ตั้งอยู่กลางหุบเขาอันเงียบสงบ มีเรื่องเล่าขานถึงผีแม่ม่ายตนหนึ่งที่สิงสถิตอยู่ในป่าลึก ชาวบ้านต่างหวาดกลัวและเล่าขานถึงเรื่องราวอันน่าสะพรึงกลัวของนาง
นานมาแล้ว มีหญิงสาวนางหนึ่งชื่อว่า "สร้อย" นางเป็นหญิงสาวที่งดงามและมีจิตใจดี นางแต่งงานกับชายหนุ่มชื่อว่า "ทิม" ทั้งสองรักกันมากและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แต่แล้ววันหนึ่ง ทิมก็ต้องออกไปทำสงครามและไม่ได้กลับมาอีกเลย สร้อยเสียใจมากและตรอมใจตายในที่สุด
วิญญาณของสร้อยไม่สงบ นางกลายเป็นผีแม่ม่ายที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเศร้าโศก นางออกตามหาทิมและคนที่ทำให้ทิมต้องตาย นางปรากฏตัวในรูปของหญิงสาวที่งดงาม แต่แววตากลับว่างเปล่าและเย็นชา นางจะหลอกล่อชายหนุ่มให้เข้าไปในป่าลึกและสังหารพวกเขา
ชาวบ้านต่างหวาดกลัวผีแม่ม่ายตนนี้ พวกเขาไม่กล้าเข้าไปในป่าลึกและต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวง แต่แล้ววันหนึ่ง ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อว่า "เพชร" เขาเป็นชายหนุ่มที่กล้าหาญและไม่เชื่อเรื่องผีสาง เขาตัดสินใจที่จะเข้าไปในป่าลึกเพื่อพิสูจน์ว่าผีแม่ม่ายไม่มีอยู่จริง
เพชรเดินเข้าไปในป่าลึกและได้พบกับหญิงสาวที่งดงาม นางพยายามที่จะหลอกล่อเขา แต่เพชรไม่หลงกล เขาเผชิญหน้ากับนางและถามถึงเรื่องราวของนาง สร้อยเล่าเรื่องราวของนางให้เพชรฟัง และเพชรก็รู้สึกสงสารนาง
เพชรพยายามที่จะปลอบโยนนางและบอกให้นางปล่อยวางความโกรธแค้น แต่สร้อยไม่ยอม นางยังคงต้องการที่จะแก้แค้น เพชรจึงตัดสินใจที่จะช่วยนางตามหาทิม เขาเชื่อว่าถ้าสร้อยได้พบกับทิม วิญญาณของนางก็จะสงบลง
เพชรและสร้อยออกเดินทางตามหาทิม พวกเขาเดินทางไปทั่วป่าลึกและได้พบกับอันตรายมากมาย แต่พวกเขาก็ไม่ย่อท้อ ในที่สุด พวกเขาก็ได้พบกับทิม เขาไม่ได้ตาย แต่ถูกจับเป็นเชลย
สร้อยดีใจมากที่ได้พบกับทิม นางปล่อยวางความโกรธแค้นและให้อภัยคนที่ทำร้ายทิม วิญญาณของนางสงบลงและหายไปในที่สุด เพชรและทิมกลับมาที่หมู่บ้านและเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ชาวบ้านฟัง ชาวบ้านต่างดีใจที่ผีแม่ม่ายหายไป พวกเขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอีกครั้ง
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความโกรธแค้นและความเศร้าโศกสามารถทำให้วิญญาณไม่สงบ แต่ความรักและการให้อภัยสามารถทำให้วิญญาณ
สงบลงได้